Artyści

Rzeźbiarze

Alessandro Algardi (1598–1654) – niedoceniony mistrz sztuki barokowej

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Rzeźbiarze

Andrea Sansovino (ok. 1467–1529) – ten, który umiał ożywić zmarłych

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Rzeźbiarze

Antonio Canova (1757–1822) - przez współczesnych wychwalany, przez potomnych lekceważony

Rzeźbiarze

Antonio Raggi (1624–1686) – drugie ręce mistrza Berniniego

Architekci

Armando Brasini (1879–1965) – kreator architektury bombastycznie udrapowanej

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Rzeźbiarze

Bartolomeo Ammannati (1511–1592) – początki świetnej kariery wielkiego włoskiego manierysty

Malarze

Bronzino (1503–1572) – wysubtelniony, wyrafinowany i tajemniczy

Rzeźbiarze

Camillo Rusconi (1658–1728) – mało znany geniusz przełomu wieków

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Architekci

Carlo Maderno (1556–1629) – architekt rozchwytywany, pracowity i utalentowany

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Architekci

Carlo Rainaldi (1611–1691) – architekt o zamiłowaniu do muzyki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Rzeźbiarze

Cosimo Fancelli (1618–1688), wielki, acz drugorzędny mistrz rzymskiego baroku

Malarze

Daniele da Volterra (1509–1566) – skazany na wielowiekowe pośmiewisko

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Architekci

Domenico Fontana (1543–1607) - wybitny architekt przedsiębiorczego papieża

Rzeźbiarze

Domenico Guidi (1625–1701) - czyli Bernini we francuskim stylu

Architekci

Donato Bramante (1444–1514) – sławetny burzyciel, który zmienił oblicze Rzymu

Rzeźbiarze

Ercole Ferrata (1610–1686) - naśladowca o nieprzeciętnym talencie

Architekci

Francesco Borromini (1599–1667) – nieufny melancholik i ekstrawagancki architekt

Rzeźbiarze

Francesco Cavallini (1640–1703) - rzeźbiarz girland i rozkołysanych świętych

Rzeźbiarze

Francesco Mochi (1580–1654) – odsunięty, zapomniany, niepocieszony

Architekci

Giacomo della Porta (1533–1602) - autor rzymskich fontann i najsłynniejszej fasady w dziejach sztuki

Rzeźbiarze

Gian Lorenzo Bernini (1599–1680) – porywczy, arogancki i genialny ulubieniec papieży

Rzeźbiarze

Giovanni Battista Maini (1690–1752) – elegancja późnego baroku

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Rzeźbiarze

Giuliano Finelli (1602–1653) - rzeźbiarz koronek, listków i kołnierzyków, ale nie tylko

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Rzeźbiarze

Jacopo Sansovino (1486–1570) – w Rzymie niedoceniony, w Wenecji rozsławiony

Architekci

Luigi Moretti (1907–1973) – architekt racjonalista, faszysta i postmodernista

Architekci

Marcello Piacentini (1881–1960) – wychwalany i krytykowany kreator Rzymu doby faszyzmu

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Rzeźbiarze

Michał Anioł (1475–1564), malarz z przymusu – boski, acz nieszczęśliwy

Architekci

Onorio Longhi (1568–1619) – artysta wagabunda

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Rzeźbiarze

Pietro Bracci (1700–1773) - mistrz elegancji i teatralnych gestów

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Malarze

Rafael (1483–1520) – przedwcześnie zmarły geniusz renesansu

Rzeźbiarze

Stefano Maderno (okoł. 1570–1636) – twórca słynny z jednego posągu

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Nowości
Nowości

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Wszyscy, którzy interesują się Rzymem, jego imię łączą przede wszystkim ze sławną bitwą przy moście Mulwijskim, w której stracił życie. Fakt, że był rywalem Konstantyna, na wieki – jak się okaże – zabarwi percepcję jego postaci. O ile bowiem jego przeciwnik, jako Konstantyn Wielki, urósł do rangi najważniejszego dla Kościoła chrześcijańskiego cesarza wszech czasów, o tyle on sam został skazany na damnatio memoriae, zyskując status ucieleśnionego czarnego charakteru. Poznajmy mechanizm propagandy, która od zarania dziejów towarzyszyła władzy...

Zobacz więcej

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Nowości
Nowości

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Stanza di Constantino jest ostatnim z czterech apartamentów pałacu Apostolskiego, w której zdobieniu wziął udział genialny Rafael. Jej dekoracja, zlecona jeszcze przez papieża Leona X, dokończona została za pontyfikatu jego następcy, Klemensa VII. Jak możemy się domyślać, miała sławić wielkiego cesarza Konstantyna – pierwszego chrześcijańskiego władcę, niemniej jeśli przyjrzymy się jej uważnie, musimy zapytać, kogo tak naprawdę gloryfikują wspaniałe freski znajdujące się w tej sali.

Zobacz więcej

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Nowości
Nowości

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Czterdziestoletni cesarz Dioklecjan, który do historii przeszedł jako fundator gigantycznych term w Rzymie, objął tron w 284 roku. Imperium już od pięćdziesięciu lat znajdowało się w stanie chaosu, czego najlepszym dowodem była ciągła zmiana cesarzy w wyniku rewolt wojskowych. Wystarczy powiedzieć, że między zabójstwem Aleksandra Sewera (235) a dojściem do władzy Dioklecjana władzę sprawowało pięćdziesięciu cesarzy. Kryzys pogłębiały inwazje Franków, Alemanów i Gotów na północy oraz sąsiadujących z imperium od południa Persów. Świadomy zagrożeń,...

Zobacz więcej