Malarze

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Malarze

Bronzino (1503–1572) – wysubtelniony, wyrafinowany i tajemniczy

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Malarze

Daniele da Volterra (1509–1566) – skazany na wielowiekowe pośmiewisko

Malarze

Dirck van Baburen (ok. 1592|93–1624) – krótkie, intensywne życie caravaggionisty z Północy

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Malarze

El Greco w Rzymie – malarz o artystycznej odwadze i bezgranicznej wyobraźni

Malarze

Gerrit (Gerard) van Honthorst (1590–1656) – wstrzemięźliwy malarz nokturnowy

Malarze

Giovanni Baglione — malarz i świadek epoki

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Malarze

Hendrick ter Brugghen (1588–1629) – caravaggionista z Utrechtu

Malarze

Jusepe de Ribera (1591–1652) – mały Hiszpan, wielki malarz

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Malarze

Orazio Borgianni (1578–1616) – melancholik o intelektualnych ambicjach i wybuchowym charakterze

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Malarze

Rafael (1483–1520) – przedwcześnie zmarły geniusz renesansu

Malarze

Simone Vouet (1590–1649) – rozmach, blask i bogactwo baroku

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Kościół San Giovanni a Porta Latina – miejsce, które mówi szeptem

Nowości
Nowości

Kościół San Giovanni a Porta Latina – miejsce, które mówi szeptem

To jest miejsce, w którym cisza sprawia, że człowiek zaczyna chodzić wolniej, mówić ciszej, patrzeć uważniej. Nie onieśmiela, nie przytłacza, nie narzuca się. Z dala od zgiełku współczesnego Rzymu, na południowym skraju miasta, tuż przy murach Aureliana, znajduje się kościół, który rzadko przyciąga tłumy turystów. San Giovanni a Porta Latina, skryty wśród zieleni, wydaje się istnieć poza czasem — jakby wciąż należał do epoki, w której powstał. To jeden z najstarszych kościołów bazylikalnych w Rzymie, a jego historia splata si...

Zobacz więcej

Maria Mancini – skandalistka rzymska

Nowości
Nowości

Maria Mancini – skandalistka rzymska

Maria Mancini była jedną z najbardziej niejednoznacznych kobiet siedemnastowiecznej Europy. Jej życie nie układa się w prostą opowieść o buncie, ambicji czy emancypacji. Nie ma w nim programu, nie ma manifestu, nie ma świadomej próby zmiany świata. Jest natomiast ciąg zdarzeń, które razem tworzą portret osoby żyjącej intensywnie, impulsywnie i wbrew oczekiwaniom otoczenia. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawiła, że Maria stała się skandalistką — nie dlatego, że pragnęła skandalu, lecz dlatego, że jej sposób życia nie mieścił się w ramach epoki.

Zobacz więcej

Obelisk Sallustiano – kamienna iluzja, czyli jak Rzym stwarzał własny Egipt

Nowości
Nowości

Obelisk Sallustiano – kamienna iluzja, czyli jak Rzym stwarzał własny Egipt

Rzymianie sprowadzali z egipskiego Asuanu ogromne bloki różowego granitu, które stanowiły surowiec do monumentalnych projektów w stolicy imperium. Taki blok trafił również do Rzymu w czasach cesarza Hadriana, a miejscowi kamieniarze nadali mu formę, wzorując się na egipskich proporcjach. Tak powstał obelisk zwany Sallustiano, gdyż przez wieki stał w ogrodach Salustiusza, na północ od centrum miasta.

Zobacz więcej