Rzeźbiarze
Alessandro Algardi (1598–1654) – niedoceniony mistrz sztuki barokowej
Andrea Sansovino (ok. 1467–1529) – ten, który umiał ożywić zmarłych
Antonio Canova (1757–1822) - przez współczesnych wychwalany, przez potomnych lekceważony
Antonio Raggi (1624–1686) – drugie ręce mistrza Berniniego
Bartolomeo Ammannati (1511–1592) – początki świetnej kariery wielkiego włoskiego manierysty
Camillo Rusconi (1658–1728) – mało znany geniusz przełomu wieków
Cosimo Fancelli (1618–1688), wielki, acz drugorzędny mistrz rzymskiego baroku
Domenico Guidi (1625–1701) - czyli Bernini we francuskim stylu
Ercole Ferrata (1610–1686) - naśladowca o nieprzeciętnym talencie
Francesco Cavallini (1640–1703) - rzeźbiarz girland i rozkołysanych świętych
Francesco Mochi (1580–1654) – odsunięty, zapomniany, niepocieszony
Gian Lorenzo Bernini (1599–1680) – porywczy, arogancki i genialny ulubieniec papieży
Giovanni Battista Maini (1690–1752) – elegancja późnego baroku
Giuliano Finelli (1602–1653) - rzeźbiarz koronek, listków i kołnierzyków, ale nie tylko
Jacopo Sansovino (1486–1570) – w Rzymie niedoceniony, w Wenecji rozsławiony
Michał Anioł (1475–1564), malarz z przymusu – boski, acz nieszczęśliwy
Pierre Le Gros (1666–1719) – wspaniała rzymska kariera dramatycznie przerwana
Pietro Bracci (1700–1773) - mistrz elegancji i teatralnych gestów
Stefano Maderno (okoł. 1570–1636) – twórca słynny z jednego posągu
Torre Argentina – miejsce, w którym czas wstrzymał oddech
W samym sercu Rzymu, tam gdzie współczesne ulice przecinają się ze wspomnieniem starożytnych traktów, leży Largo di Torre Argentina — przestrzeń, która miała zniknąć, gdy na początku XX wieku planowano wzniesienie tu nowych kamienic i wytyczenie szerokich arterii. Miasto chciało iść naprzód, nie oglądając się na to, co kryje ziemia. W dokumentach z epoki zapisano, że przedsięwzięcie wymagałoby „zniszczenia budynków o wielkiej wartości archeologicznej”, ale dopiero gdy runął kościół San Nicola de’ Cesarini, a spod gruzu wyłoniły...
Zobacz więcejDworzec Roma Ostiense – faszystowskie powitanie na peronie
Dworzec Roma Ostiense jest jednym z najbardziej sugestywnych przykładów tego, jak architektura faszystowska potrafiła przekształcić zwykły budynek użyteczności publicznej w narzędzie politycznej narracji. Jego forma, symbolika, a nawet położenie zostały podporządkowane idei głoszącej, że nowoczesne Włochy Mussoliniego są bezpośrednim spadkobiercą starożytnego Rzymu. To nie jest dworzec „gdzieś na uboczu” — przeciwnie, jego lokalizacja została wybrana tak, aby gmach ten od pierwszego wejrzenia wpisywał się w monumentalną opowieść o ciągłości imperium.
Zobacz więcejBotticelli w Kaplicy Sykstyńskiej – opowieść o kuszeniu, ofierze i sensie zbawienia
Kiedy Sandro Botticelli wyruszał w 1481 roku z wyrafinowanej pod względem artystycznym Florencji do Rzymu, nie wiedział zapewne, co go czeka. Papież Sykstus IV wezwał najlepszych artystów Italii, by stworzyli program malarski godny nowej kaplicy (potem nazwanej Sykstyńską), i Botticelli znalazł się wśród wybranych. Po przybyciu do miasta ujrzał świat, w którym ruiny antyku przetykały się z nowymi budowlami papieskimi, a atmosfera duchowej powagi z codziennym zgiełkiem pielgrzymów i dworzan. Zamieszkał niedaleko Watykanu, wśród innych malarzy pracujących nad f...
Zobacz więcej Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO), informujemy, że Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest firma: Econ-sk GmbH, Billbrookdeich 103, 22113 Hamburg, Niemcy
Przetwarzanie Pani/Pana danych osobowych będzie się odbywać na podstawie art. 6 RODO i w celu marketingowym Administrator powołuje się na prawnie uzasadniony interes, którym jest zbieranie danych statystycznych i analizowanie ruchu na stronie internetowej. Podanie danych osobowych na stronie internetowej http://roma-nonpertutti.com/ jest dobrowolne.