Rzeźbiarze

Rzeźbiarze

Alessandro Algardi (1598–1654) – niedoceniony mistrz sztuki barokowej

Rzeźbiarze

Andrea Sansovino (ok. 1467–1529) – ten, który umiał ożywić zmarłych

Rzeźbiarze

Antonio Canova (1757–1822) - przez współczesnych wychwalany, przez potomnych lekceważony

Rzeźbiarze

Antonio Raggi (1624–1686) – drugie ręce mistrza Berniniego

Rzeźbiarze

Bartolomeo Ammannati (1511–1592) – początki świetnej kariery wielkiego włoskiego manierysty

Rzeźbiarze

Camillo Rusconi (1658–1728) – mało znany geniusz przełomu wieków

Rzeźbiarze

Cosimo Fancelli (1618–1688), wielki, acz drugorzędny mistrz rzymskiego baroku

Rzeźbiarze

Domenico Guidi (1625–1701) - czyli Bernini we francuskim stylu

Rzeźbiarze

Ercole Ferrata (1610–1686) - naśladowca o nieprzeciętnym talencie

Rzeźbiarze

Francesco Cavallini (1640–1703) - rzeźbiarz girland i rozkołysanych świętych

Rzeźbiarze

Francesco Mochi (1580–1654) – odsunięty, zapomniany, niepocieszony

Rzeźbiarze

Gian Lorenzo Bernini (1599–1680) – porywczy, arogancki i genialny ulubieniec papieży

Rzeźbiarze

Giovanni Battista Maini (1690–1752) – elegancja późnego baroku

Rzeźbiarze

Giuliano Finelli (1602–1653) - rzeźbiarz koronek, listków i kołnierzyków, ale nie tylko

Rzeźbiarze

Jacopo Sansovino (1486–1570) – w Rzymie niedoceniony, w Wenecji rozsławiony

Rzeźbiarze

Michał Anioł (1475–1564), malarz z przymusu – boski, acz nieszczęśliwy

Rzeźbiarze

Pierre Le Gros (1666–1719) – wspaniała rzymska kariera dramatycznie przerwana

Rzeźbiarze

Pietro Bracci (1700–1773) - mistrz elegancji i teatralnych gestów

Rzeźbiarze

Stefano Maderno (okoł. 1570–1636) – twórca słynny z jednego posągu

Torre Argentina – miejsce, w którym czas wstrzymał oddech

Nowości
Nowości

Torre Argentina – miejsce, w którym czas wstrzymał oddech

W samym sercu Rzymu, tam gdzie współczesne ulice przecinają się ze wspomnieniem starożytnych traktów, leży Largo di Torre Argentina — przestrzeń, która miała zniknąć, gdy na początku XX wieku planowano wzniesienie tu nowych kamienic i wytyczenie szerokich arterii. Miasto chciało iść naprzód, nie oglądając się na to, co kryje ziemia. W dokumentach z epoki zapisano, że przedsięwzięcie wymagałoby „zniszczenia budynków o wielkiej wartości archeologicznej”, ale dopiero gdy runął kościół San Nicola de’ Cesarini, a spod gruzu wyłoniły...

Zobacz więcej

Dworzec Roma Ostiense – faszystowskie powitanie na peronie

Nowości
Nowości

Dworzec Roma Ostiense – faszystowskie powitanie na peronie

Dworzec Roma Ostiense jest jednym z najbardziej sugestywnych przykładów tego, jak architektura faszystowska potrafiła przekształcić zwykły budynek użyteczności publicznej w narzędzie politycznej narracji. Jego forma, symbolika, a nawet położenie zostały podporządkowane idei głoszącej, że nowoczesne Włochy Mussoliniego są bezpośrednim spadkobiercą starożytnego Rzymu. To nie jest dworzec „gdzieś na uboczu” — przeciwnie, jego lokalizacja została wybrana tak, aby gmach ten od pierwszego wejrzenia wpisywał się w monumentalną opowieść o ciągłości imperium.

Zobacz więcej

Botticelli w Kaplicy Sykstyńskiej – opowieść o kuszeniu, ofierze i sensie zbawienia

Nowości
Nowości

Botticelli w Kaplicy Sykstyńskiej – opowieść o kuszeniu, ofierze i sensie zbawienia

Kiedy Sandro Botticelli wyruszał w 1481 roku z wyrafinowanej pod względem artystycznym Florencji do Rzymu, nie wiedział zapewne, co go czeka. Papież Sykstus IV wezwał najlepszych artystów Italii, by stworzyli program malarski godny nowej kaplicy (potem nazwanej Sykstyńską), i Botticelli znalazł się wśród wybranych. Po przybyciu do miasta ujrzał świat, w którym ruiny antyku przetykały się z nowymi budowlami papieskimi, a atmosfera duchowej powagi z codziennym zgiełkiem pielgrzymów i dworzan. Zamieszkał niedaleko Watykanu, wśród innych malarzy pracujących nad f...

Zobacz więcej