Pomniki pamięci

Pomniki pamięci

Kolumna Marka Aureliusza – pamiątka po cesarzu mądrym, roztropnym i dzielnym

Pomniki pamięci

Kolumna Niepokalanego Poczęcia – antidotum na herezje i błędy czasów współczesnych

Pomniki pamięci

Łuk Janusa – tajemniczy obiekt o czterech fasadach

Pomniki pamięci

Łuk Srebrników (Arco degli Argentari) – miejsce wymazanej pamięci

Pomniki pamięci

Łuk triumfalny cesarza Konstantyna – antyczny przykład artystycznego recyklingu

Pomniki pamięci

Łuk triumfalny cesarza Tytusa – wykute w kamieniu wspomnienie triumfu i klęski

Pomniki pamięci

Łuk triumfalny Septymiusza Sewera – symbol rzymskiej ekspansji i dynastycznych ambicji

Pomniki pamięci

Mauzoleum cesarzowej Heleny – czyli jak pogodzić chrześcijaństwo z kultem cesarza

Pomniki pamięci

Mauzoleum na Janikulum (Mausoleo Ossario Garibaldino) – walka o pamięć narodową

Pomniki pamięci

Obelisk Antinousa (Pinciano) – peregrynacje obelisku o „grzesznej” proweniencji

Pomniki pamięci

Obelisk Flaminio – wojenny łup; chluba miasta, cesarza i papieża

Pomniki pamięci

Obelisk Macuteo – boskie wsparcie dla cesarza, papieża i ludu rzymskiego

Pomniki pamięci

Obelisk Minerveo, czyli triumf słonia nad dominikańskimi psami

Pomniki pamięci

Obelisk Mussoliniego – pomnik narodowej amnezji

Pomniki pamięci

Obelisk Vaticano – granitowy świadek historii

Pomniki pamięci

Pomnik Giordana Bruna, czyli „czarny statek szatana” wśród kwiatów, winogron i sałaty

Pomniki pamięci

Pomnik Giuseppe Mazziniego – spóźnione dzieło belle époque

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny Marii Klementyny Sobieskiej – radosny uśmiech nieszczęśliwej królowej

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny papieża Aleksandra VII, czyli triumf cnoty nad śmiercią

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny papieża Klemensa XIII Antonia Canovy – śmierć pięknem obłaskawiona

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny papieża Klemensa XIV Antonia Canovy – cichy smutek rozstania ostatecznego

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny papieża Leona XI – dzieło skromne i politycznie przekonujące

Pomniki pamięci

Pomnik nagrobny Stuartów – śmierć piękna aż do zatracenia

Kardynał Paolo Camillo Sfondrati (1560–1618) – w pogoni za świętością

Nowości
Nowości

Kardynał Paolo Camillo Sfondrati (1560–1618) – w pogoni za świętością

Kardynał Sfondrati należał do grona najbardziej wpływowych postaci rzymskiego Kościoła przełomu XVI i XVII wieku. W swojej osobie łączył wszystkie dobre i złe cechy tej epoki wzmożonej pobożności i surowości. Będąc papieskim nepotem, przez krótką chwilę miał szansę osiągnąć wszystko, o czym mógł marzyć purpurat tamtych czasów w wymiarze ziemskim, niemniej zadowolić się musiał podrzędną funkcją prezbitera kościoła w biednej dzielnicy Trastevere. I wtedy jego ambicje przekroczyły ziemską sferę.

Zobacz więcej

Święta Cecylia rozdaje jałmużnę biedakom – opowieść o krnąbrnym rzymskim ludzie

Nowości
Nowości

Święta Cecylia rozdaje jałmużnę biedakom – opowieść o krnąbrnym rzymskim ludzie

Pierre Polet zapragnął, by jego pośmiertną kaplicę udekorował freskami artysta o pseudonimie Domenichino. W przedsięwzięciu tym nie byłoby nic nadzwyczajnego, gdyby nie jedna z namalowanych scen, która zdumiała i zniesmaczyła wielu oglądających. Co mogło na tyle wstrząsnąć publiką siedemnastowiecznego Rzymu, że malunek ów znalazł się na ustach zarówno wykształconych elit, jak i prostych ludzi? Aby na to odpowiedzieć, musimy uważnie przyjrzeć się dekoracji kaplicy Polet ulokowanej w prawej nawie kościoła San Luigi dei Francesi.

Zobacz więcej

Papież Grzegorz XIV (1535–1591) – pobożny, skromny i bezwolny

Nowości
Nowości

Papież Grzegorz XIV (1535–1591) – pobożny, skromny i bezwolny

W wieku zaledwie szesnastu lat przyjął święcenia kapłańskie, w wieku lat dwudziestu pięciu został biskupem Cremony, a mając lat czterdzieści osiem otrzymał kapelusz kardynalski. A wszystko to zawdzięczał głównie znakomitemu, arystokratycznemu pochodzeniu. W momencie powołania na stolec Piotrowy, w 1590 roku, kardynał Sfondrati miał pięćdziesiąt sześć lat. Dziesięć miesięcy później zmarł ku ubolewaniu swojej rodziny, ale też wielu innych osób, które umiały docenić walory tego skromnego, pobożnego, ale też pozbawionego politycznych ambicji następcy świętego Piotra.

Zobacz więcej