Malarze

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Malarze

Bamboccianti. Malarze rzymskiego marginesu

Malarze

Bronzino (1503–1572) – wysubtelniony, wyrafinowany i tajemniczy

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Malarze

Daniele da Volterra (1509–1566) – skazany na wielowiekowe pośmiewisko

Malarze

Dirck van Baburen (ok. 1592|93–1624) – krótkie, intensywne życie caravaggionisty z Północy

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Malarze

El Greco w Rzymie – malarz o artystycznej odwadze i bezgranicznej wyobraźni

Malarze

Gerrit (Gerard) van Honthorst (1590–1656) – wstrzemięźliwy malarz nokturnowy

Malarze

Giovanni Baglione — malarz i świadek epoki

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Malarze

Hendrick ter Brugghen (1588–1629) – caravaggionista z Utrechtu

Malarze

Jusepe de Ribera (1591–1652) – mały Hiszpan, wielki malarz

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Malarze

Orazio Borgianni (1578–1616) – melancholik o intelektualnych ambicjach i wybuchowym charakterze

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Malarze

Rafael (1483–1520) – przedwcześnie zmarły geniusz renesansu

Malarze

Simone Vouet (1590–1649) – rozmach, blask i bogactwo baroku

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Ród Borghese – wielki triumf nepotyzmu

Nowości
Nowości

Ród Borghese – wielki triumf nepotyzmu

Mało które rzymskie nazwisko wywołuje tak natychmiastowe skojarzenie z barokowym przepychem jak Borghese. Willa i galeria tego imienia, fontanny, kościoły i kaplice grobowe rozsiane po całym mieście – wszystko to świadectwa jednej z najbardziej spektakularnych karier rodzinnych w dziejach Rzymu. Historia Borghese to w istocie kwintesencja mechanizmu, który rządził Wiecznym Miastem epoki potrydenckiej: nepotyzmu zamienionego w sztukę, fortuny budowanej w ciągu jednego pontyfikatu i mecenatu, który odmienił oblicze całego miasta – od Bazyliki Świętego Piotra po n...

Zobacz więcej

Marcantonio II Colonna – bohater spod Lepanto

Nowości
Nowości

Marcantonio II Colonna – bohater spod Lepanto

Spośród wszystkich Colonnów – rodu, który od średniowiecza dostarczał Rzymowi kondotierów, kardynałów i wicekrólów – żaden nie zapisał się w pamięci Europy tak trwale jak Marcantonio Colonna, bohater bitwy pod Lepanto. To on, w jeden październikowy dzień 1571 roku, zamienił rodowe nazwisko noszone od wieków przez rzymską arystokrację w symbol obrony chrześcijańskiej Europy przed potęgą Imperium Osmańskiego. Jego biografia jest w istocie opowieścią o tym, jak honor rodu, utracony przez politykę, można odzyskać jednym aktem woje...

Zobacz więcej

Palazzo Borghese, czyli Cembalo

Nowości
Nowości

Palazzo Borghese, czyli Cembalo

Przy Piazza Borghese, nieopodal brzegu Tybru, stoi jeden z najbardziej niezwykłych pałaców Rzymu – budowla o tak osobliwym kształcie, że Rzymianie od wieków nazywają ją żartobliwie Cembalo, czyli „klawesyn”. To tutaj, w sercu miasta, mieściła się przez niemal trzysta lat główna rezydencja rodu Borghese – rodziny, która w 1605 roku, wraz z wyborem kardynała Camilla Borghese na papieża Pawła V, z grona zamożnych prawników kurialnych awansowała do ścisłej elity rzymskiej arystokracji. Pałac stał się architektonicznym odpowiednikiem tego w...

Zobacz więcej