Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Maria Magdalena omdlała – akt zuchwały (między mistycznym uniesieniem a ekstazą seksualną)

Nowości
Nowości

Maria Magdalena omdlała – akt zuchwały (między mistycznym uniesieniem a ekstazą seksualną)

Obraz ten uważany jest za jeden z najbardziej prowokacyjnych aktów w historii sztuki. I rzeczywiście, patrząc na niego, trudno uwierzyć, że namalował go artysta doby baroku. I nie o nowoczesny, sumaryczny sposób konstruowania sceny tu chodzi, ale o bezkompromisową śmiałość w ukazywaniu kobiecego ciała i świętokradcze wręcz przekraczanie granicy przyzwoitości. Bo gdyby nie krzyż, czaszka i metalowy pejcz, moglibyśmy domniemywać, że to tylko odważny, zmysłowy akt. Tymczasem jest to omdlała święta Kościoła katolickiego. Co spowodowało to omdlenie i czy scena przedstawia rzeczywiście...

Zobacz więcej

Portret kardynała Bernardina Spady – urzędnika sumiennego, pracowitego i roztropnego

Nowości
Nowości

Portret kardynała Bernardina Spady – urzędnika sumiennego, pracowitego i roztropnego

Kardynał Spada już od najwcześniejszych lat swej posługi na dworze papieża Urbana VIII cieszył się opinią człowieka obowiązkowego, nieustępliwego i konsekwentnego. Wysoki i rosły, uchodził za mężczyznę przystojnego, budzącego swymi przymiotami umysłu i ciała respekt, a nawet strach, ale rzadko sympatię. A jeśli dodamy do tego perfekcjonizm i przypisywaną mu pedanterię, otrzymamy gotowy portret. Ale to nie o przymioty ducha i ciała chodziło kardynałowi, gdy powierzył namalowanie swego wizerunku bolońskiemu malarzowi Guido Reniemu.

Zobacz więcej

Opłakiwanie Chrystusa Domenica Guidiego – dramatyczny patos, gąszcz i ruch

Nowości
Nowości

Opłakiwanie Chrystusa Domenica Guidiego – dramatyczny patos, gąszcz i ruch

W 1648 roku dwudziestotrzyletni Domenico Guidi przybywa do Wiecznego Miasta. Sporo już wie o rzeźbie dzięki swemu wujowi Giuliano Finellemu, w którego neapolitańskim warsztacie pracował do tej pory. Pokrewieństwo to stanowi zapewne wielki atut dla poszukującego zleceń twórcy, ale w Rzymie może okazać się przeszkodą. Artystyczną sceną miasta rządzi bowiem Gian Lorenzo Bernini – to on rozdaje zlecenia oraz zarządza pracami rzeźbiarsko-architektonicznymi i cieszy się bezgranicznym wprost zaufaniem kolejnych papieży. Finelli, który rozpoczynał karierę w warsztacie Bernin...

Zobacz więcej