Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Ospedale di Santo Spirito – przybytek miłosierdzia

Nowości
Nowości

Ospedale di Santo Spirito – przybytek miłosierdzia

Tuż obok Watykanu, tam gdzie obecnie tłoczą się tłumy pielgrzymów, kierujących swe kroki ku Bazylice św. Piotra, przez wieki istniało odrębne miasto. Nie miało murów ani bram, ale codziennie przemierzały je setki ludzi. Mowa tu o Ospedale di Santo Spirito in Sassia – szpitalu, który był nie tylko szpitalem, lecz całym światem zbudowanym z ludzkiej potrzeby, papieskiej ambicji i chwalebnej idei miłosierdzia, którego poszukiwano tu przez stulecia.

Zobacz więcej

Giulio Mancini (1559–1630) – lekarz, teoretyk, świadek epoki

Nowości
Nowości

Giulio Mancini (1559–1630) – lekarz, teoretyk, świadek epoki

Lekarz z wykształcenia, teoretyk sztuki z zamiłowania, wnikliwy obserwator z natury – Giulio Mancini był jednym z najbardziej przenikliwych umysłów rzymskiego świata sztuki przełomu XVI i XVII wieku. Należał do wąskiego grona osób, które potrafiły patrzeć na artystów i ich dzieła z chłodnym, analitycznym dystansem, nie ulegając modom ani dworskim emocjom. Jego Considerazioni sulla pittura to jedno z najważniejszych świadectw epoki, dokumentujące zarówno praktykę artystyczną, jak i życie środowiska, w którym rodził się barok.

Zobacz więcej

Arkadia – mit szczęśliwości i spotkanie z tym, co nieuniknione

Nowości
Nowości

Arkadia – mit szczęśliwości i spotkanie z tym, co nieuniknione

W pierwszych dekadach XVII wieku młody Giovanni Francesco Barbieri, zwany Guercinem, namalował jedno z najbardziej przejmujących dzieł swojej wczesnej kariery. Obraz Pasterze arkadyjscy, bo to o niego chodzi, znany jest także pod innym tytułem w postaci łacińskiej sentencji Et in Arcadia ego. Kompozycja ta powstała w latach 1618–1622 i od początku budziła silne emocje – zarówno ze względu na swój temat, jak i niezwykłą intensywność malarską. Łączy w sobie dramatyzm z melancholią, a jednocześnie stanowi świadectwo momentu, w którym artysta z prowincjonalnego Cen...

Zobacz więcej