Malarze

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Malarze

Bronzino (1503–1572) – wysubtelniony, wyrafinowany i tajemniczy

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Malarze

Daniele da Volterra (1509–1566) – skazany na wielowiekowe pośmiewisko

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Malarze

Rafael (1483–1520) – przedwcześnie zmarły geniusz renesansu

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Nowości
Nowości

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Wszyscy, którzy interesują się Rzymem, jego imię łączą przede wszystkim ze sławną bitwą przy moście Mulwijskim, w której stracił życie. Fakt, że był rywalem Konstantyna, na wieki – jak się okaże – zabarwi percepcję jego postaci. O ile bowiem jego przeciwnik, jako Konstantyn Wielki, urósł do rangi najważniejszego dla Kościoła chrześcijańskiego cesarza wszech czasów, o tyle on sam został skazany na damnatio memoriae, zyskując status ucieleśnionego czarnego charakteru. Poznajmy mechanizm propagandy, która od zarania dziejów towarzyszyła władzy...

Zobacz więcej

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Nowości
Nowości

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Stanza di Constantino jest ostatnim z czterech apartamentów pałacu Apostolskiego, w której zdobieniu wziął udział genialny Rafael. Jej dekoracja, zlecona jeszcze przez papieża Leona X, dokończona została za pontyfikatu jego następcy, Klemensa VII. Jak możemy się domyślać, miała sławić wielkiego cesarza Konstantyna – pierwszego chrześcijańskiego władcę, niemniej jeśli przyjrzymy się jej uważnie, musimy zapytać, kogo tak naprawdę gloryfikują wspaniałe freski znajdujące się w tej sali.

Zobacz więcej

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Nowości
Nowości

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Czterdziestoletni cesarz Dioklecjan, który do historii przeszedł jako fundator gigantycznych term w Rzymie, objął tron w 284 roku. Imperium już od pięćdziesięciu lat znajdowało się w stanie chaosu, czego najlepszym dowodem była ciągła zmiana cesarzy w wyniku rewolt wojskowych. Wystarczy powiedzieć, że między zabójstwem Aleksandra Sewera (235) a dojściem do władzy Dioklecjana władzę sprawowało pięćdziesięciu cesarzy. Kryzys pogłębiały inwazje Franków, Alemanów i Gotów na północy oraz sąsiadujących z imperium od południa Persów. Świadomy zagrożeń,...

Zobacz więcej