Rzeźbiarze

Rzeźbiarze

Alessandro Algardi (1598–1654) – niedoceniony mistrz sztuki barokowej

Rzeźbiarze

Andrea Sansovino (ok. 1467–1529) – ten, który umiał ożywić zmarłych

Rzeźbiarze

Antonio Canova (1757–1822) - przez współczesnych wychwalany, przez potomnych lekceważony

Rzeźbiarze

Antonio Raggi (1624–1686) – drugie ręce mistrza Berniniego

Rzeźbiarze

Camillo Rusconi (1658–1728) – mało znany geniusz przełomu wieków

Rzeźbiarze

Cosimo Fancelli (1618–1688), wielki, acz drugorzędny mistrz rzymskiego baroku

Rzeźbiarze

Domenico Guidi (1625–1701) - czyli Bernini we francuskim stylu

Rzeźbiarze

Ercole Ferrata (1610–1686) - naśladowca o nieprzeciętnym talencie

Rzeźbiarze

Francesco Cavallini (1640–1703) - rzeźbiarz girland i rozkołysanych świętych

Rzeźbiarze

Francesco Mochi (1580–1654) – odsunięty, zapomniany, niepocieszony

Rzeźbiarze

Gian Lorenzo Bernini (1599–1680) – porywczy, arogancki i genialny ulubieniec papieży

Rzeźbiarze

Giovanni Battista Maini (1690–1752) – elegancja późnego baroku

Rzeźbiarze

Giuliano Finelli (1602–1653) - rzeźbiarz koronek, listków i kołnierzyków, ale nie tylko

Rzeźbiarze

Jacopo Sansovino (1486–1570) – w Rzymie niedoceniony, w Wenecji rozsławiony

Rzeźbiarze

Michał Anioł (1475–1564), malarz z przymusu – boski, acz nieszczęśliwy

Rzeźbiarze

Pietro Bracci (1700–1773) - mistrz elegancji i teatralnych gestów

Rzeźbiarze

Stefano Maderno (okoł. 1570–1636) – twórca słynny z jednego posągu

Stanze Rafaela – czyli jak chcieli mieszkać papieże

Nowości
Nowości

Stanze Rafaela – czyli jak chcieli mieszkać papieże

Oto zaledwie dwudziestopięcioletni artysta pojawia się przed papieżem Juliuszem II, który zleca mu współtworzenie dekoracji malarskiej jednego ze swoich apartamentów (po włosku stanza) – gabinetu i biblioteki zarazem. Jej tematem miało być ukazanie uniwersum ludzkiej wiedzy, symbolizowanej przez filozofię, teologię, prawo i poezję. Prace w komnacie były już rozpoczęte przez grupę malarzy o ugruntowanej sławie (Sodoma, Lorenzo Lotto, Baldassare Peruzzi). Jednak wykonany przez Rafaela fresk (Szkoła ateńska) tak spodobał się papieżowi, że zwolnił innych mistrzów...

Zobacz więcej

Izajasz Rafaela – jak jeden wielki drugiego wielkiego naśladował

Nowości
Nowości

Izajasz Rafaela – jak jeden wielki drugiego wielkiego naśladował

Nasz nieodzowny dla zrozumienia sztuki XVI wieku Giorgio Vasari opowiada w swych Żywotach…, jak to w 1512 roku, pod nieobecność Michała Anioła, Donato Bramante pozyskał klucze od Kaplicy Sykstyńskiej i zaprowadził tam swego dalekiego krewnego i kompana na papieskim dworze, Rafaela. Sklepienie kaplicy było już prawie ukończone, ale sam Michał Anioł nie zezwalał nikomu na jego obejrzenie. Strzegł je przed oczami kolegów, których nie lubił i którzy odwzajemniali mu się tym samym. Trudno się dziwić – skryty, nietowarzyski i nieufny geniusz nie dzielił się z innymi...

Zobacz więcej

Kaplica Cerasich – zderzenie dwóch artystycznych osobowości

Nowości
Nowości

Kaplica Cerasich – zderzenie dwóch artystycznych osobowości

Sława i uznanie, jakie spłynęły na Caravaggia po namalowaniu trzech płócien na temat św. Mateusza w kościele San Luigi degli Francesi (kaplica Contarellich), spowodowały, że malarz znalazł się na ustach całego artystycznego Rzymu. Przeżywał chwilę prawdziwego i długo wyczekiwanego triumfu. Nic więc dziwnego, że szybko pozyskał kolejne wielkie zlecenie. Obdarzył go nim Tiberio Cerasi, a miejscem realizacji miał być kościół Santa Maria del Popolo.  

Zobacz więcej