Kobiety odważne i niepoprawne

Kobiety odważne i niepoprawne

Beatrice Cenci (1577–1599) - ojcobójczyni przez rzymian rozgrzeszona, przez miasto upamiętniona

Kobiety odważne i niepoprawne

Giulia Farnese Orsini – czarnooka i czarnowłosa papieska metresa

Kobiety odważne i niepoprawne

Imperia Cognati, czyli najsławniejsza kurtyzana renesansowego Rzymu

Kobiety odważne i niepoprawne

Krystyna Wazówna (1626–1689) – znaczący, acz uciążliwy papieski gość

Kobiety odważne i niepoprawne

Marcela (ok. 325–410) – dociekliwa erudytka z Awentynu

Kobiety odważne i niepoprawne

Marozja (892? – 936?), „piękna jak bogini i ognista jak dziewka”

Kobiety odważne i niepoprawne

Paula Rzymska (347–404) – przykład cnót niewieścich

Kobiety odważne i niepoprawne

Pauline Borghese (1780–1825) – francuska skandalistka w papieskiej kaplicy

Kobiety odważne i niepoprawne

Silvia Ruffini (ok. 1475–1561) – cicha wdowa z gromadką kardynalskich dzieci

Kobiety odważne i niepoprawne

Teodora Starsza (? – 928?), ladacznica czy kobieta o „iście męskiej sile”?

Kobiety odważne i niepoprawne

Tullia d’Aragona (1508? – 1556) – królowa salonów literackich

Kobiety odważne i niepoprawne

Vanozza Cattanei (1442–1518) – nieoficjalna żona papieża i oficjalna matka papieskich dzieci

Piazza Augusto Imperatore – architektura w służbie polityki historycznej

Nowości
Nowości

Piazza Augusto Imperatore – architektura w służbie polityki historycznej

Władca Włoch czasów faszystowskich Benito Mussolini czuł się spadkobiercą cesarzy rzymskich, ale jeden spośród nich przypadł mu do gustu szczególnie. Był nim Oktawian August, który do historii przeszedł jako wzór doskonałego gospodarza zapewniającego swym poddanym pokój i dobrobyt. I to jemu, z okazji rocznicy urodzin, została poświęcona wystawa, zaplanowana z wielkim rozmachem na rok 1938. Zaproszono na nią licznych gości, w tym Hitlera (również wielkiego apologety Oktawiana), a dodatkową atrakcją było otwarcie placu (nowego rzymskiego forum) o...

Zobacz więcej

Wenus grająca na harfie Giovanniego Lanfranca – hołd dla muzyki czy może dla miłości?

Nowości
Nowości

Wenus grająca na harfie Giovanniego Lanfranca – hołd dla muzyki czy może dla miłości?

Kogo przedstawia półnaga kobieta na płótnie? Czy jest to alegoria muzyki, czy może Wenus – bogini miłości z towarzyszącymi jej, wczytującymi się w partyturę amorkami? Wielkie połacie purpurowego i błękitnego atłasu, które okrywają kobietę i zwisają za jej plecami, uwodzą widza miękką, falującą i lśniącą materią. Pośród nich ukazane jest jej piękne ciało, a pomiędzy jej nogami gigantyczna harfa. Kobieta śpiewa, na co wskazują jej rozwarte usta, i wpatruje się w nas uporczywie. Intuicyjnie czujemy, że dzieło to kryje jakaś tajemnicę, anegdotę, a może jedynie int...

Zobacz więcej

Święta Eustochium (368–419) – dziewica z krwi i kości

Nowości
Nowości

Święta Eustochium (368–419) – dziewica z krwi i kości

Historia Kościoła katolickiego obfituje w wymyślone dziewice o legendarnej proweniencji, jak choćby te szczególnie czczone w Rzymie Agnieszka czy Cecylia. Z pewnością nikt (oprócz wąskiej garstki badaczy dziejów Kościoła wczesnochrześcijańskiego) nie słyszał o świętej Eustochium. Warto byłoby pokusić się o refleksję, dlaczego ta pierwsza w Rzymie zdeklarowana dziewica i historycznie udokumentowana ascetka jest całkowicie nieznana.  

Zobacz więcej