Kobiety odważne i niepoprawne

Kobiety odważne i niepoprawne

Beatrice Cenci (1577–1599) - ojcobójczyni przez rzymian rozgrzeszona, przez miasto upamiętniona

Kobiety odważne i niepoprawne

Giulia Farnese Orsini – czarnooka i czarnowłosa papieska metresa

Kobiety odważne i niepoprawne

Imperia Cognati, czyli najsławniejsza kurtyzana renesansowego Rzymu

Kobiety odważne i niepoprawne

Krystyna Wazówna (1626–1689) – znaczący, acz uciążliwy papieski gość

Kobiety odważne i niepoprawne

Marozja (892? – 936?), „piękna jak bogini i ognista jak dziewka”

Kobiety odważne i niepoprawne

Pauline Borghese (1780–1825) – francuska skandalistka w papieskiej kaplicy

Kobiety odważne i niepoprawne

Silvia Ruffini (ok. 1475–1561) – cicha wdowa z gromadką kardynalskich dzieci

Kobiety odważne i niepoprawne

Teodora Starsza (? – 928?), ladacznica czy kobieta o „iście męskiej sile”?

Kobiety odważne i niepoprawne

Tullia d’Aragona (1508? – 1556) – królowa salonów literackich

Kobiety odważne i niepoprawne

Vanozza Cattanei (1442–1518) – nieoficjalna żona papieża i oficjalna matka papieskich dzieci

Jan Chrzciciel Caravaggia – dzieło sztuki, świętokradztwo czy dziecięca pornografia?

Nowości
Nowości

Jan Chrzciciel Caravaggia – dzieło sztuki, świętokradztwo czy dziecięca pornografia?

Czy patrząc na ten obraz, nie czujemy się intruzami podglądającymi dość dziwną scenę? Przedstawia on nagiego młodzieńca w półleżącej pozie, który rozpiera się na futrze i biało-czerwonej tkaninie, próbując objąć łeb znajdującego się tuż za nim rogatego barana, który – jak się zdaje – zaraz czule muśnie swoim pyskiem twarz chłopca. Ten zaś, jakby zaskoczony, odwraca się do nas. Dostrzegamy jego zaciekawienie, ale też figlarny, lekko przekorny uśmiech. Dla kogoś, kto nie zna tytułu tego dzieła, ostatnią rzeczą będzie przypuszczenie, że możemy mieć do czyni...

Zobacz więcej

Juliusz III (1487–1555) – sen o potędze... rodu

Nowości
Nowości

Juliusz III (1487–1555) – sen o potędze... rodu

Nie był to znaczący biskup Rzymu, i jakkolwiek nie można mu zarzucić braku ambicji, nie dotyczyły one spraw Kościoła. Zaliczyć go należy do grona ostatnich papieży renesansowych – lubiących przyjemności życia doczesnego, kulturę antyku, opierających swe rządy na nepotyzmie i doceniających sztukę, choć ta stanowiła przede wszystkim sposób na wyniesienie jego (wywodzącego się ze średniej szlachty) rodu na wyżyny czarnej rzymskiej arystokracji – jak najszybciej i za wszelką cenę.

Zobacz więcej

Kaplica del Monte – miejsce stylistycznie wyważone i powściągliwe

Nowości
Nowości

Kaplica del Monte – miejsce stylistycznie wyważone i powściągliwe

W pseudotransepcie kościoła San Pietro in Montorio natkniemy się na kaplicę, przed którą zapewne z przyjemnością się zatrzymamy. Harmonijne proporcje, dystynkcja i umiar, które tam zobaczymy, świadczą o znajomości fachu jej autorów. Rzeczywiście, kaplica del Monte jest jedną z najpiękniejszych kreacji późnego renesansu w Wiecznym Mieście, może dlatego że została stworzona przez zdolnych Toskańczyków pragnących wpuścić do jej wnętrza powiew florenckiej elegancji. I najwyraźniej im się to udało.

Zobacz więcej