Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Święty Hieronim (ok.331 a 347 – 420) – „Rzymianie chowajcie córki, bo Hieronim idzie”

Nowości
Nowości

Święty Hieronim (ok.331 a 347 – 420) – „Rzymianie chowajcie córki, bo Hieronim idzie”

Tego tłumacza Biblii znamy głównie z wizerunków ukazujących jego stare, rachityczne ciało. Ale za oficjalną fasadą pustelnika i erudyty kryje się człowiek konfliktowy i bezkompromisowy, którego postać chętnie jest (w dzisiejszych czasach) przywoływana przez tych, którzy z jednej strony pragną ukazać jego mizoginizm, a z drugiej dowodzących, że jego postawa jest najlepszym dowodem dowartościowania kobiet w Kościele późnoantycznym. Jak było naprawdę?

Zobacz więcej

Kaplica Polet – pomnik kontrreformacyjnych cnót francuskiego handlarza winem

Nowości
Nowości

Kaplica Polet – pomnik kontrreformacyjnych cnót francuskiego handlarza winem

Rzymska kariera Domenichina zawisła na włosku. Najpierw śmierć papieża Klemensa VIII, którego nepot (Pietro Aldobrandini) był dotychczasowym protektorem artysty, a potem śmierć mistrza Annibale Carracciego (1609) sprawiły, że zlecenia przestały napływać. I dopiero w przededniu wyjazdu do rodzinnej Bolonii, malarz pozyskał bardzo ważne zamówienie, jakim stał się obraz Ostatnia komunia świętego Hieronima, a zaraz potem cykl fresków dotyczących życia świętej Cecylii. Freski zostały zamówione przez bogatego kupca jako element wystroju kościoła społeczności francuskiej &...

Zobacz więcej

Ostatnia komunia świętego Hieronima Domenichina – dzieło o wyższości komunii pod jedną postacią

Nowości
Nowości

Ostatnia komunia świętego Hieronima Domenichina – dzieło o wyższości komunii pod jedną postacią

Gdy w 1614 roku obraz ten zawisł w ołtarzu głównym kościoła San Girolamo della Carità przy via di Monserrato, wzbudził tak wielki zachwyt, że mieszkańcy Rzymu wręcz pielgrzymowali do niego, z podziwem wychwalając jego religijną głębię, siłę wyrazu i realizm. Dzieło, jak i jego twórca – Domenichino, byli na ustach całego ówczesnego świata sztuki. Tylko jeden człowiek spoglądał na nie ze sceptycyzmem i zazdrością. Był nim znany nad Tybrem malarz Lanfranco. Kilka lat później zarzucił Domenichinowi plagiat, pragnąc pogrążyć go w niesławie.

Zobacz więcej