Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Willa Aldobrandini – miejsce wypoczynku nad tętniącym życiem miastem

Nowości
Nowości

Willa Aldobrandini – miejsce wypoczynku nad tętniącym życiem miastem

W samym sercu Rzymu, przy, a właściwie nad jedną z najbardziej ruchliwych arterii miasta, via Nazionale, rozpościera się zaczarowany ogród. Między sadzawkami i palmami dojrzymy tam rzeźby i antyczne fontanny. A gdy spoczniemy na jednej z ławek, dojdzie nas woń kwitnących kamelii, magnolii i kwiatów pomarańczy i pochłonie widok rosnących tam cyprysów i pinii. Tę ongiś podmiejską willę oglądać dziś możemy w okrojonym kształcie i jedynie wyobraźnia podpowiada nam, jak mogły wyglądać rozciągające się stąd sady, ogrody i park, które jeszcze w czasach nowożytnych ożywiały...

Zobacz więcej

Świątynia Romulusa na Forum Romanum – wielka zagadka archeologiczna

Nowości
Nowości

Świątynia Romulusa na Forum Romanum – wielka zagadka archeologiczna

Na Forum Romanum, przy via Sacra, między bazyliką Maksencjusza a kościołem San Lorenzo in Miranda, znajduje się jeden z tych starożytnych zabytków, które zostały zachowane w niemal pierwotnej formie. Ceglana budowla w kształcie cylindra do dziś budzi zainteresowanie badaczy, którzy starają się poznać jej przeznaczenie. Kim był Romulus, któremu miała być dedykowana? Czy cudownie wniebowziętym założycielem Rzymu, który stoczył tu walkę z Sabinami? A może synem Maksencjusza – tragicznie zmarłym młodzieńcem, którego ojciec nakazał ubóstwić? Le...

Zobacz więcej

Dom Młodzieży Faszystowskiej Luigiego Morettiego – nowa architektura na nowe czasy

Nowości
Nowości

Dom Młodzieży Faszystowskiej Luigiego Morettiego – nowa architektura na nowe czasy

Architektura zawsze stanowiła wyraz prestiżu i potęgi tych, którzy zlecali jej tworzenie. Często była też środkiem propagandy. W okresie faszyzmu miała pełnić swoją utylitarną funkcję, ale też współtworzyć nową estetykę nowego państwa skierowaną do nowego człowieka. Chętnie epatowano hasłami, takimi jak nowoczesność i postęp. Architektura miała być ich emanacją – wizją uniwersalnego i absolutnego porządku i rygoru. Zobaczmy, jakim językiem się posługiwała.  

Zobacz więcej