Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Miłość niebiańska i miłość ziemska Giovanniego Baglionego – cnota w walce z grzechem

Nowości
Nowości

Miłość niebiańska i miłość ziemska Giovanniego Baglionego – cnota w walce z grzechem

To były piękne czasy, gdy o sztuce można było rozprawiać bez końca. Ekscytować się kompozycją obrazu, kolorystyką, ale przede wszystkim jego tajemniczym, wieloznacznym przesłaniem. Obraz stawał się obiektem dociekań, intelektualnych sporów i prawdziwym stymulatorem przyjemności duchowych. Zauważali to mecenasi i kolekcjonerzy sztuki początku seicenta – epoki wzmożonego zainteresowania dziełami przeznaczonymi do prywatnej kontemplacji. A mieli w czym wybierać, gdyż Rzym stał się wówczas skupiskiem tysięcy artystów napływających do miasta z różnych części Europy...

Zobacz więcej

Święta Cecylia grająca na lutni Artemisii Gentileschi – autoportret w świętym przebraniu

Nowości
Nowości

Święta Cecylia grająca na lutni Artemisii Gentileschi – autoportret w świętym przebraniu

Młoda kobieta w pięknej sukni gra na lutni, spoglądając w górę, jakby tam szukała natchnienia. Mogłaby być jedną z dwórek na książęcych salonach, umilającą czas domownikom i gościom, i gdyby nie tytuł, zapewne nie domyślilibyśmy się, że mamy przed sobą świętą. Obraz namalowany został przez Artemisię Gentileschi, „jedyną kobietę we Włoszech, która kiedykolwiek wiedziała, czym jest malarstwo, kolor, impast i tym podobne rzeczy”. Tak stwierdził znakomity badacz sztuki barokowej Roberto Longhi w swoim eseju z 1916 roku, w którym malarka po trzech wiekach cał...

Zobacz więcej

Gerrit (Gerard) van Honthorst (1590–1656) – wstrzemięźliwy malarz nokturnowy

Nowości
Nowości

Gerrit (Gerard) van Honthorst (1590–1656) – wstrzemięźliwy malarz nokturnowy

Przełom XVI i XVII wieku to w Niderlandach okres niepokojów społecznych i walk religijnych. W Utrechcie, rządzonym przez protestancką, acz liberalną elitę, artysta należał do mniejszości katolickiej. Fachu uczył się u sławnego w mieście Abrahama Bloemaerta. Spośród czterdziestu ośmiu działających w tym czasie w Utrechcie malarzy, aż dwudziestu pięciu wyjechało do Włoch. Uczynił to także van Honthorst. W przeciągu kilku lat zyskał intratne zlecenia na wielkoformatowe dzieła przeznaczone do kościołów i podbił serca prywatnych kolekcjonerów. Jego szybka kariera była za...

Zobacz więcej