Mosty

Mosty

Ponte Duca d’Aosta – most chwały żołnierza włoskiego

Mosty

Ponte Flaminio – pomost między Rzymem cesarskim i faszystowskim

Mosty

Ponte Rotto – malownicza ruina z czasów republiki

Mosty

Ponte Sant'Angelo (Most św. Anioła)– przypomnienie Męki Pańskiej i przestroga dla bandytów

Mosty

Ponte Sisto – nie zapomnij o modlitwie, a spotka cię nagroda

Mosty

Ponte Vittorio Emanuele II – most wychwalający królewskie cnoty

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Nowości
Nowości

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Wszyscy, którzy interesują się Rzymem, jego imię łączą przede wszystkim ze sławną bitwą przy moście Mulwijskim, w której stracił życie. Fakt, że był rywalem Konstantyna, na wieki – jak się okaże – zabarwi percepcję jego postaci. O ile bowiem jego przeciwnik, jako Konstantyn Wielki, urósł do rangi najważniejszego dla Kościoła chrześcijańskiego cesarza wszech czasów, o tyle on sam został skazany na damnatio memoriae, zyskując status ucieleśnionego czarnego charakteru. Poznajmy mechanizm propagandy, która od zarania dziejów towarzyszyła władzy...

Zobacz więcej

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Nowości
Nowości

Sala Konstantyna (Stanza di Constantino) – hymn na cześć papiestwa

Stanza di Constantino jest ostatnim z czterech apartamentów pałacu Apostolskiego, w której zdobieniu wziął udział genialny Rafael. Jej dekoracja, zlecona jeszcze przez papieża Leona X, dokończona została za pontyfikatu jego następcy, Klemensa VII. Jak możemy się domyślać, miała sławić wielkiego cesarza Konstantyna – pierwszego chrześcijańskiego władcę, niemniej jeśli przyjrzymy się jej uważnie, musimy zapytać, kogo tak naprawdę gloryfikują wspaniałe freski znajdujące się w tej sali.

Zobacz więcej

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Nowości
Nowości

Tetrarchia – utopia zmęczonego władzą cesarza

Czterdziestoletni cesarz Dioklecjan, który do historii przeszedł jako fundator gigantycznych term w Rzymie, objął tron w 284 roku. Imperium już od pięćdziesięciu lat znajdowało się w stanie chaosu, czego najlepszym dowodem była ciągła zmiana cesarzy w wyniku rewolt wojskowych. Wystarczy powiedzieć, że między zabójstwem Aleksandra Sewera (235) a dojściem do władzy Dioklecjana władzę sprawowało pięćdziesięciu cesarzy. Kryzys pogłębiały inwazje Franków, Alemanów i Gotów na północy oraz sąsiadujących z imperium od południa Persów. Świadomy zagrożeń,...

Zobacz więcej