Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Alaryk (370–411) – odwet lekceważonego sojusznika, czyli cios wymierzony w samo serce imperium

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Attyla (ok. 400–453) – boski bicz i postrach Rzymu, postać między mitem a faktem

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Galileusz (1564–1642) – ten, który ośmielił się szydzić z papieża

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Genzeryk (ok. 390–477) – Wandal, który rzucił Rzym na kolana

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Giordano Bruno (1548–1600) – długie życie po życiu męczennika myśli niepokornej

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Liutprand z Cremony (920? – 972?) – kronikarz złośliwy, tendencyjny i stronniczy

Krnąbni, wrodzy i grzeszni

Pietro Aretino (1492–1556) – ojciec dziennikarstwa brukowego i literackiej pornografii

Madonna z Dzieciątkiem i św. Anną Carla Saraceniego – scena z życia domowego i... gołąb

Nowości
Nowości

Madonna z Dzieciątkiem i św. Anną Carla Saraceniego – scena z życia domowego i... gołąb

Siedzący na kolanach matki mały chłopiec chwyta za ubranie stojącej obok staruszki, która najwyraźniej chce się uwolnić od jego rączki. Sama w dość brutalny sposób, za jedno skrzydło, trzyma w lewej dłoni gołębia. Matka podnosi palec, strofując dziecko. Skąd my to znamy? Przed nami rozgrywa się normalna scena życia domowego, w której udział biorą: babcia, matka i skory do zabawy maluch. I jedynie gołąb budzi nasz niepokój – co pragnie zrobić z nim staruszka? Zainteresować nim dziecko czy może mu go odebrać albo zanieść do kuchni i ugotować?

Zobacz więcej

Pierre Le Gros (1666–1719) – wspaniała rzymska kariera dramatycznie przerwana

Nowości
Nowości

Pierre Le Gros (1666–1719) – wspaniała rzymska kariera dramatycznie przerwana

Po śmierci Gian Lorenza Berniniego wśród rzymskich rzeźbiarzy zapanowała tendencja do monumentalizmu w duchu klasycyzmu. Sztuka Le Grosa znalazła się na antypodach tego zjawiska. Wykonane z niebywałą wręcz wirtuozerią, ekscentryczne w formie posągi jego autorstwa wydawały się trwać we własnym, pełnym konwulsji życiu. Były ostatnim podmuchem wielkiego stylu, który zwykliśmy określać późnym barokiem.

Zobacz więcej

Pomnik nagrobny papieża Grzegorza XV – powiew subtelnej jezuickiej propagandy

Nowości
Nowości

Pomnik nagrobny papieża Grzegorza XV – powiew subtelnej jezuickiej propagandy

Majestat, ogrom i splendor pomnika pośmiertnej chwały Grzegorza XV nie sposób wyrazić słowami. I próżno szukać podobnie triumfalnego nagrobka nawet w nekropolii papieskiej, czyli bazylice San Pietro in Vaticano. Trudno uwierzyć też, że uwiecznia on papieża niczym szczególnym się niewyróżniającego i sprawującego władzę zaledwie dwadzieścia osiem miesięcy. Pomnik służyć miał jednak nie tyle uwiecznieniu jego pamięci, ile celowi o wiele bardziej pragmatycznemu – propagandowo-reklamowemu. W zakamuflowany sposób odzwierciedlał nie tyle potęgę zmarłego papież...

Zobacz więcej