Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Antinous (ok. 110–130) – młodzieniec, dla którego cesarz stracił rozum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Antonin Pius (86–161) – gospodarz bogobojny, rozsądny i sprawiedliwy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Domicjan (51–96) - wielki budowniczy i znienawidzony przez senat despota

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Hadrian (76–138) – podróżnik i miłośnik kultury greckiej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Honoriusz (384–423) – ten, który pozwolił na zrabowanie Rzymu

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Karakalla (188–217) – brutalny wariat czy ofiara propagandy?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Kommodus (161–192) – nieszczęsny syn wielkiego ojca

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Maksencjusz (278–312) – ciemiężca czy ofiara czarnej legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Marek Aureliusz (121–180)– filozof na cesarskim tronie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Nerwa (30–98) – władca roztropny, łagodny i mądry

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Romulus Augustulus (ok. 463–ok. 536) – ostatni cesarz imperium zachodniego i ... nic więcej

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Septymiusz Sewer (145–211) – ten, który z armii uczynił wiodącą siłę w państwie

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Teodozjusz Wielki (347–395) – ten, który z imperium romanum stworzył imperium christianum

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Trajan (53–117) – rzymski władca idealny: waleczny, szczodry i z senatem dobrze żyjący

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Tytus (39–81) – pogromca Jerozolimy i kochanek Bereniki

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarz Walentynian III (419–455) – żałosny bunt lekceważonego władcy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Domicja Longina (53?–128?) – szanowana i potępiana, czyli los żony ostatniego Flawiusza

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Helena – od karczmarki do świętej, czyli jak rodzą się legendy

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Cesarzowa Julia Domna (150/160? – 217) - ambitna władczyni i nieszczęśliwa matka

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Galla Placydia (390–450) – niezwykła kobieta, warta tyle, co kilka ton zboża

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Honoria (418–455?) – emancypantka czy narzędzie politycznych kalkulacji?

Cesarze rzymscy i ich otoczenie

Konstantyna – cesarska córka i enigmatyczna święta

Piazza della Quercia i Piazza Capo di Ferro – dwa place i dwa piękne pałace

Nowości
Nowości

Piazza della Quercia i Piazza Capo di Ferro – dwa place i dwa piękne pałace

Spacerując po wąskich uliczkach dzielnicy Regola, zapewne w którymś momencie znajdziemy się na małym placyku, którego środek zdobi dąb ostrolistny – to Piazza della Quercia (Plac Dębu). Miejsce to od razu przyciągnie naszą uwagę, nie tylko owym drzewem, ale też sylwetą renesansowego pałacu o pięknej fasadzie. Gdy przejdziemy kilkanaście kroków dalej, natkniemy się na kolejny mały placyk (Piazza Capo di Ferro) z dominującym nad nim monumentalnym pałacem Spada. Dziś placyki wydają się ze sobą połączone, ale stało się to stosunkowo niedawno – w 1940 roku zmoderniz...

Zobacz więcej

Caravaggio – ostatnia podróż. Sprawa iście kryminalna

Nowości
Nowości

Caravaggio – ostatnia podróż. Sprawa iście kryminalna

Ostatnim, w miarę pewnym faktem z życia Caravaggia była jego podróż morska podjęta w lipcu 1610 roku z Neapolu na północ. Jej celem było uzyskanie papieskiej łaski, o którą malarz i liczne grono jego wielbicieli zabiegali od lat. Wydawało się, że do zrobienia pozostało już naprawdę niewiele – że malarz przybywszy do Rzymu, obdaruje swych sprzymierzeńców obrazami, ucałuje papieski pierścień i ponownie stanie się wolnym człowiekiem. Rozpocznie nowe życie bez strachu i ciągłego poczucia zagrożenia. Co takiego jednak się stało, że marzenia nie udało się ziścić? Ni...

Zobacz więcej

El Greco w Rzymie – malarz o artystycznej odwadze i bezgranicznej wyobraźni

Nowości
Nowości

El Greco w Rzymie – malarz o artystycznej odwadze i bezgranicznej wyobraźni

Jego obrazy stawały się z czasem coraz bardziej żarliwe, coraz intensywniejsze w oddawaniu przeżycia religijnego, chorobliwie ekstatyczne, ekspresyjne, a przez to w coraz większym stopniu zdeformowane. Forma rozmywa się w nich, kompozycja zagęszcza, sceny wirują w przestworzach, a ostre, jakby sztuczne światło znaczy jasne refleksy na plamach barwnych. I gdybyśmy nie wiedzieli, że autorem tych obrazów był El Greco, moglibyśmy przypuszczać, że namalował je ekspresjonista z początku XX wieku wiedziony osobistą wizją cudownego wydarzenia.

Zobacz więcej

Whoops, looks like something went wrong.