Malarze

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Malarze

Bronzino (1503–1572) – wysubtelniony, wyrafinowany i tajemniczy

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Malarze

Daniele da Volterra (1509–1566) – skazany na wielowiekowe pośmiewisko

Malarze

Dirck van Baburen (ok. 1592|93–1624) – krótkie, intensywne życie caravaggionisty z Północy

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Malarze

El Greco w Rzymie – malarz o artystycznej odwadze i bezgranicznej wyobraźni

Malarze

Gerrit (Gerard) van Honthorst (1590–1656) – wstrzemięźliwy malarz nokturnowy

Malarze

Giovanni Baglione — malarz i świadek epoki

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Malarze

Hendrick ter Brugghen (1588–1629) – caravaggionista z Utrechtu

Malarze

Jusepe de Ribera (1591–1652) – mały Hiszpan, wielki malarz

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Malarze

Orazio Borgianni (1578–1616) – melancholik o intelektualnych ambicjach i wybuchowym charakterze

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Malarze

Rafael (1483–1520) – przedwcześnie zmarły geniusz renesansu

Malarze

Simone Vouet (1590–1649) – rozmach, blask i bogactwo baroku

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Oktawian August – twórca pokoju, architekt imperium, mistrz pozorów

Nowości
Nowości

Oktawian August – twórca pokoju, architekt imperium, mistrz pozorów

„Ty, Rzymianinie, pamiętaj: masz władnie rządzić ludami. Te są twoje kunszty: masz pokojowi nadać prawo, szczędzić poddanych, wojną poskramiać zuchwałych”. Wergiliusz, największy poeta czasów Augusta, nie tylko opiewał Rzym, ale też tworzył jego mit. Te słowa z Eneidy są nie tylko pochlebstwem wobec Oktawiana — są programem politycznym, który cesarz wcielał w życie z precyzją godną stratega i subtelnością godną dyplomaty. Wergiliusz pisał to, co August chciał, by o nim myślano: że jest nie tyle władcą, ile opiekunem, nie tyle zdobywcą, ile strażnikiem pokoju. A...

Zobacz więcej

Krużganki laterańskie – przestrzeń pamięci

Nowości
Nowości

Krużganki laterańskie – przestrzeń pamięci

Krużganki Bazyliki św. Jana na Lateranie należą do tych miejsc w Rzymie, które nie narzucają się zwiedzającemu, lecz czekają, aż zostaną odkryte. Dostępne przez niepozorne przejście z bocznej nawy, stanowią jedną z najcenniejszych i najoryginalniejszych przestrzeni średniowiecznej architektury w mieście. Znawcy przedmiotu piszą, że to „najbardziej oryginalny średniowieczny element całego założenia”, a jego powstanie umieszczają pomiędzy latami 1222 i 1234. W epoce, w której Rzym przeżywał intensywny rozwój artystyczny, krużganki laterańskie były jednym z najdos...

Zobacz więcej

Fiammetta Michaelis – kurtyzana, która stała się legendą Rzymu

Nowości
Nowości

Fiammetta Michaelis – kurtyzana, która stała się legendą Rzymu

Rzym końca XV wieku był miastem, w którym codzienność miała smak intensywniejszy niż gdziekolwiek indziej w Europie. Wąskie uliczki pełne były ludzi przybyłych tu w poszukiwaniu kariery, protekcji, schronienia lub zwykłego szczęścia, a życie toczyło się równolegle na dwóch poziomach: oficjalnym — zdominowanym przez ceremonie, procesje i polityczne intrygi — oraz nieoficjalnym, gdzie rodziły się relacje, wpływy i fortuny, o których kronikarze milczeli. Właśnie w tej drugiej, mniej widocznej, lecz równie istotnej warstwie miasta aktywne były kobiety...

Zobacz więcej