Siedzący przy stole mężczyzna nie jest bohaterem historii, nie należy do żadnego rodu, nie ma nazwiska. Jego twarz, uchwycona znienacka, pomiędzy jednym kęsem a drugim, zdradza zaskoczenie, jakby malarz przerwał mu posiłek i kazał spojrzeć prosto w oczy widza. W misce jest fasola, obok leży pęczek cebuli, chleb, stoi dzban z winem. To wszystko, co potrzeba, by przeżyć dzień. Carracci nie idealizuje tej sceny — nie „czyści” brudnych paznokci, nie ukrywa prostoty ubioru. Bohater obrazu staje się figurą człowieka zakorzenionego w materii życia, którego codzienność ma własną godność i rytm. Nóż spoczywający przy misce wprowadza element potencjalnej ostrości, przypominając o kruchości życia, ale też o tym, że każdy posiłek jest zdobyty z wysiłkiem, a nie dany z góry. Kieliszek wina, ustawiony jakby dla widza, działa jak symbol gościnności, ale też jako subtelne memento: życie toczy się we wspólnocie, a jego smak dzieli się z innymi. W swojej kompozycji Carracci łączy realizm z humanizmem, sugerując, że prawdziwa godność człowieka objawia się w prostych czynnościach, a nie w społecznej pozycji.

Obraz powstał w latach 1583–1585, kiedy Annibale Carracci, jeszcze przed pojawieniem się w Rzymie, eksperymentował z nowym językiem malarskim. W Bolonii, wspólnie z kuzynem Lodovicem i bratem Agostinem, próbował wyrwać malarstwo z manierystycznej sztuczności. Jedzący fasolę jest jednym z manifestów tej zmiany: zwrotem ku naturze, ku obserwacji, ku prawdzie, która nie potrzebuje alegorii, by być przekonującą. Carracci patrzył na świat z uwagą, która nie rozróżniała między tym, co wysokie, a tym, co niskie. W jego oczach każdy gest i każda czynność, nawet tak zwyczajna jak jedzenie, mogła stać się tematem malarskim. W sztuce końca XVI wieku stanowiło to estetyczną rewolucję.

W obrazie nie ma ukrytej symboliki, nie ma moralizowania. Fasola jest fasolą, chleb chlebem, a mężczyzna – człowiekiem, który je, bo musi jeść, żeby przeżyć. A jednak w zwyczajności tego spontanicznego „zapisku z życia” kryje się coś więcej – rodzaj uniwersalizmu, wynikający z tego, że moment uchwycony przez artystę mógłby się wydarzyć w każdej epoce. To dlatego dzieło to oddziałuje tak silnie – nie przez dramat, lecz przez bliskość.

Droga obrazu do Galerii Colonna jest równie ciekawa jak sama scena. Początkowo znajdował się on w kolekcji kardynała Antonia Barberiniego, jednego z największych rzymskich mecenasów XVII wieku. Barberini gromadził dzieła Carraccich z pasją typową dla epoki, w której sztuka stała się narzędziem prestiżu. Z czasem, poprzez małżeństwa, wymiany i zakupy, płótno trafiło w ręce Colonnów — rodu, który potrafił łączyć polityczną potęgę z wyrafinowanym gustem kolekcjonerskim. Lorenzo Onofrio Colonna, znany z zamiłowania do sztuki, najprawdopodobniej włączył Jedzącego fasolę do rodzinnych zbiorów w drugiej połowie XVII wieku. Tym sposobem wzbogacił je o jedno z najważniejszych dzieł włoskiego naturalizmu.

Jedzący fasolę, Annibale Carracci, olej na płótnie, 57 × 68 cm, około 1583 –1584, Palazzo Colonna