Artyści

Rzeźbiarze

Alessandro Algardi (1598–1654) – niedoceniony mistrz sztuki barokowej

Malarze

Andrea Pozzo (1642–1709) – mistrz malarskiej iluzji

Rzeźbiarze

Andrea Sansovino (ok. 1467–1529) – ten, który umiał ożywić zmarłych

Malarze

Annibale Carracci (1560–1609) - prostolinijny odludek w świecie rzymskiego splendoru

Malarze

Antiveduto Grammatica (1571–1626) – specjalista od głów o nietuzinkowym imieniu

Malarze

Antoniazzo Romano (1430? – 1512?) – wybitny podglądacz wielkich mistrzów

Rzeźbiarze

Antonio Canova (1757–1822) - przez współczesnych wychwalany, przez potomnych lekceważony

Rzeźbiarze

Antonio Raggi (1624–1686) – drugie ręce mistrza Berniniego

Architekci

Armando Brasini (1879–1965) – kreator architektury bombastycznie udrapowanej

Malarze

Artemisia Gentileschi (1593–1653) – malarka niekobieca, poniżona i zapomniana na stulecia

Malarze

Baciccio (1639–1709) – twórca nieba i piekła na ziemi

Rzeźbiarze

Camillo Rusconi (1658–1728) – mało znany geniusz przełomu wieków

Malarze

Caravaggio (1571–1610) - subtelny interpretator Biblii i pospolity przestępca

Architekci

Carlo Maderno (1556–1629) – architekt rozchwytywany, pracowity i utalentowany

Malarze

Carlo Maratti (1625–1713) – znakomity portrecista i ojciec równie znakomitej córki

Architekci

Carlo Rainaldi (1611–1691) – architekt o zamiłowaniu do muzyki

Malarze

Carlo Saraceni (1579–1620) – twórca między weryzmem a idealizmem

Rzeźbiarze

Cosimo Fancelli (1618–1688), wielki, acz drugorzędny mistrz rzymskiego baroku

Malarze

Domenichino (1581–1641) - rzymski wzlot i neapolitański upadek małego Dominika

Architekci

Domenico Fontana (1543–1607) - wybitny architekt przedsiębiorczego papieża

Rzeźbiarze

Domenico Guidi (1625–1701) - czyli Bernini we francuskim stylu

Architekci

Donato Bramante (1444–1514) – sławetny burzyciel, który zmienił oblicze Rzymu

Rzeźbiarze

Ercole Ferrata (1610–1686) - naśladowca o nieprzeciętnym talencie

Architekci

Francesco Borromini (1599–1667) – nieufny melancholik i ekstrawagancki architekt

Rzeźbiarze

Francesco Cavallini (1640–1703) - rzeźbiarz girland i rozkołysanych świętych

Rzeźbiarze

Francesco Mochi (1580–1654) – odsunięty, zapomniany, niepocieszony

Architekci

Giacomo della Porta (1533–1602) - autor rzymskich fontann i najsłynniejszej fasady w dziejach sztuki

Rzeźbiarze

Gian Lorenzo Bernini (1599–1680) – porywczy, arogancki i genialny ulubieniec papieży

Rzeźbiarze

Giovanni Battista Maini (1690–1752) – elegancja późnego baroku

Malarze

Giovanni Lanfranco (1582–1647) – malarz Kościoła triumfującego

Rzeźbiarze

Giuliano Finelli (1602–1653) - rzeźbiarz koronek, listków i kołnierzyków, ale nie tylko

Malarze

Giuseppe Cesari (1568–1640) – ongiś rozchwytywany, dziś zapomniany ulubieniec papieży

Malarze

Guercino (1591–1666) – krótka kariera papieskiego wybrańca w Rzymie

Malarze

Guido Reni (1575–1642) – hazardzista o subtelnych manierach

Rzeźbiarze

Jacopo Sansovino (1486–1570) – w Rzymie niedoceniony, w Wenecji rozsławiony

Architekci

Luigi Moretti (1907–1973) – architekt racjonalista, faszysta i postmodernista

Architekci

Marcello Piacentini (1881–1960) – wychwalany i krytykowany kreator Rzymu doby faszyzmu

Malarze

Melozzo da Forlì (1438–1494) – ten, który wprowadził do Rzymu delikatny powiew renesansu

Rzeźbiarze

Michał Anioł (1475–1564), malarz z przymusu – boski, acz nieszczęśliwy

Architekci

Onorio Longhi (1568–1619) – artysta wagabunda

Malarze

Orazio Gentileschi (1563–1639) – intymny realista ze skłonnością do awanturnictwa

Rzeźbiarze

Pietro Bracci (1700–1773) - mistrz elegancji i teatralnych gestów

Malarze

Pietro da Cortona (1596–1669) – wirtuoz od glorii, triumfów i apoteoz wszelakiego rodzaju

Malarze

Pinturicchio (1454–1513) – kreator fabuły prostej i pełnej wdzięku

Rzeźbiarze

Stefano Maderno (okoł. 1570–1636) – twórca słynny z jednego posągu

Malarze

Trophime Bigot (1597–1650) – tajemniczy mistrz świecowego blasku

Pornokracja, czyli rządy ladacznic, ale czy na pewno?

Nowości
Nowości

Pornokracja, czyli rządy ladacznic, ale czy na pewno?

Termin ten, wymyślony w XVIII wieku przez angielskiego oświeceniowego historyka Edwarda Gibbona, ma swe korzenie w dwóch greckich słowach: porne – nierząd i kratos – władza. Przyjęło się stosować go na określenie stosunków panujących w Rzymie w pierwszej połowie X wieku, które charakteryzowały się, jak sama nazwa sugeruje, dominacją zepsutych nierządnic. Definicja ta, nawet dziś powielana w opracowaniach naukowych, jest jednak tyle niesprawiedliwa, co bezużyteczna, i dowodzi, jak powtarzana przez wieki propaganda może zaciemnić nasze postrzeganie historii.

Zobacz więcej

Marozja (892? – 936?), „piękna jak bogini i ognista jak dziewka”

Nowości
Nowości

Marozja (892? – 936?), „piękna jak bogini i ognista jak dziewka”

Przez prawie dwadzieścia lat rządziła Rzymem, osadzała na stolcu Piotrowym swych faworytów bądź ich z niego strącała. Kierowały nią ambicja i żądza władzy, które wspomagały talent, inteligencja, wdzięk i coś, co zapewne posiadała w dużych ilościach – brak skrupułów. Jak twierdził nieprzychylny jej kronikarz Liutprand z Cremony, Mariozza (gdyż tak była nazywana) „była piękna jak bogini i ognista jak dziewka”, co dodatkowo podnosić miało jej kwalifikacje do wodzenia za nos ówczesnych mężczyzn. Ile jednak jest w tym negatywnym portrecie prawdy, a ile...

Zobacz więcej

Teodora Starsza (? – 928?), ladacznica czy kobieta o „iście męskiej sile”?

Nowości
Nowości

Teodora Starsza (? – 928?), ladacznica czy kobieta o „iście męskiej sile”?

Teodora uważana jest za kobietę, która wraz ze swym kochankiem, papieżem Sergiuszem III, zapoczątkowała niechlubny okres w dziejach Kościoła, zwany pornokracją. Czy jednak naprawdę była postacią tak diaboliczną i zdeprawowaną, jak chcieli ją widzieć wrogowie Kościoła, ale też kronikarze i historycy z nim związani? Mimo że informacje na jej temat są więcej niż szczątkowe, spróbujmy rozpoznać, ile w tej rzymskiej arystokratce było lubieżności i pychy, a w jakiej mierze cechy te zawdzięcza ona propagandzie i zwyczajnej niechęci do kobiet.

Zobacz więcej